Wanneer hielp yoga jou?

Deze week viel het nieuwe yogamagazine in de bus. Er staat een schrijfoproep in, ‘wanneer hielp yoga jou?’. Ik kan veel opnoemen waarbij de beoefening van yoga mij hielp. Ik ben alle leraren eeuwig dankbaar. Toch, ik las de vraag, en er kwam meteen iets in me naar boven, wat ik nooit zal vergeten. Ik heb de ervaring ingestuurd en nu deel ik deze ook hier.

Het is al een aantal jaren terug, het was mijn eerste stilteretraite. De omgeving was prachtig. Een lange oprijlaan met oude kastanjebomen aan weerszijden, een klein klooster aan de rand van een uitgestrekt duingebied en wij als deelnemers met onze begeleiding in een gebouw vlak naast het klooster. Het hele gebied ademde stilte.

De dag begon met een yogales om zes uur in de ochtend, er was een inleiding in het thema van de dag en daarna deden we afwisselend een half uur zitmeditatie en een half uur loopmeditatie. Dit ging door tot tien uur in de avond, onderbroken door eenvoudige maaltijden, een korte pauze na de maaltijden en er was een yogasessie als afwisseling in de vroege avond.

Op een middag halverwege de stilteretraite stond een stille stevige en lange wandeling op het programma, dwars door het duingebied naar zee en weer terug. Ik had alleen slippers en een paar slappe gympies met dunne zolen bij me. Het gebied was prachtig, maar het viel me tegen hoe slecht ik op deze schoenen mee kon komen, er waren geen echte paden, het was ruw en hobbelig onder mijn voeten. Iedereen liep op stevige wandelschoenen, stapte stevig door, was beter voorbereid. Ik moest echt kijken waar ik mijn voeten plaatste, kon niet snel lopen op de dunne zolen, mijn voeten en enkels hadden totaal geen steun aan de schoenen, het viel me kortom helemaal niet mee. Het duurde een paar uur voor we bij zee aankwamen en na even gezeten te hebben op het strand, uitkijkend over zee, wat heerlijk was, begon de wandeling weer terug door het duingebied. Ik raakte steeds verder achterop, er waren gedachten als, oh nee nog minimaal anderhalf uur lopen, dat red ik nooit, ik ben moe, ik heb pijn etc.

Toen hoorde ik diep van binnen vanuit het niets de rustige stem van mijn eerste yogadocent Guiseppe B. “breng je aandacht naar Hara.”

Ik voelde mijn innerlijke kracht groeien, de vermoeidheid verdween, er waren geen gedachten meer, de aandacht bleef in Hara*. Met steeds meer energie en kracht vervolgde ik mijn pad, ik liep een aantal andere deelnemers zelfs voorbij. <3

Wanneer hielp yoga jou?

*Het woord ‘Hara’ betekent letterlijk ‘buik’ en komt uit het Japans. Het woord heeft vooral bekendheid gekregen door oosterse gevechtssporten. Het Harapunt bevindt zich ongeveer twee/drie vingers breed onder de navel. Als je vanuit dit punt loopt en ademt, beweeg je vanuit je kracht. Het heeft ook een positieve uitwerking op je stemgeluid.